ZAMAN

Zaman,
ne bir saat kadranıdır
ne de takvim yaprağı.
O,
beklerken uzayan,
kaybederken hızlanan
bir vicdan ölçüsüdür.

Acele edenlerin elinde
kum gibi dağılır;
sabredenlerin avcunda
ağırlık kazanır.

Kimileri onu harcar,
kimileri satar,
kimileri öldürdüğünü sanır.
Oysa zaman
yalnızca şunu yapar:
Gizlediğini açığa çıkarır.

Erken–geç
zamanın değil,
insanın kelimeleridir.
Her şey
kendi vaktinde olur;
çiçek açmak için değil,
solup gitmemek için bekler.

Zaman
en çok sustuklarımızda konuşur.
Unuttuğumuzu sandıklarımızı
en sakin anımızda
önümüze koyar.

Gençlik,
zamanı sonsuz sanmanın adıdır.
Olgunluk,
onu ödünç aldığını fark etmek.

Geçmiş,
geri dönmez—
ama geçmez de;
Zihni kemirir.
Gelecek,
gelmez—
sen ona yürürsün.

Şimdi ise
en kısa an
ve en ağır yüktür.
Çünkü
yaşanmazsa
bir daha ele geçmez.

Zaman
kimseyi beklemez denir;
doğru değil.
Zaman, her şeyi bekler.
yalnızca hak edene ödül verir.

Ve en sonunda
Şunu anlarız:
Zaman bize ait değildi.
Biz, ona emanet edilmiştik. 
O da bize…

Bilal Yumru
Tarihçi Viranşehir