SAÇLARIMA YILDIZ DÜŞTÜ KOPARMA ANNE…

Şair Nevzat Çelik' in dediği gibi: “...

Her kavgada ölen benim,

Bayrak tutan çarpışan...

Her kadın toprağı tırnaklayarak doğurur beni

Özlem benim, kavga benim aşk benim.

Bekle beni anne, bir sabah çıkagelirim...

Bir Sabah Anne Bir Sabah.

Acını süpürmek için açtığında kapını,

Bir sabah anne bir sabah.

Adı başka, sesi başka

Nice yaşıtım koynunda çiçekler,

çiçekler içinde bir kere getirilir...

Saçlarıma Yıldız Düştü Koparma Anne, ağlama

Beni burada bir daha arama, arama anne...”

'anne', 'ana', 'dayé', 'yadé', 'mama', 'yumma' 'ummü' Vb...

    Hangi dilde olursa olsun, hangi dilde telaffuz edilirse edilsin; 'anne'kelimesi; insanın içini okşayan, ısıtan, duygulandıran hoş bir sözcükdür.

     Bir evlat için “anne”, bir anne içinde de “ yavrum” sözcüğü dünyanın en hakikatli, en paha biçilmez sözcüğüdür.

    Ve de insanın yaşamı boyunca kulaklarında çınlar, yüreğinde çarpar durur.

Bazen hüzünlendirir...

     Her özlediğimizde, gözyaşlarınızı tutamaz dakikalarca hıçkıra hıçkıra ağlarsınız...

    Bazen de birlikte yaşadığınız bir tatlı anınız düşer aklınıza, duygulanır, tebessüm eder, mutluluktan

bir hoş olursunuz.

        Özlersiniz, özlersiniz, özlersiniz! Her başımız sıkıştığında, zorda kaldığımızda, içgüdüseldir; refleks olarak ismiyle hep ilk onu yardıma çağırırız; ‘Anne!” diye...

Dünyanın en kutsal varlığı olan` Anne' nin insan yaşamındaki önemi incelediğimizde:

       Analık, doğurganlık ve baharın gelişi gibi vesilelerle kutlanan, tarihsel başlangıcı Sümer’lere ve daha sonra Antik Yunan ve Roma dönemlerine kadar dayanan 'Anneler Günü' her yılın Mayıs ayının 2. haftasında tüm dünyada kutlanır bilindiği üzere…

Ve bu günü yaradanları minnet duygusu ve şükranla anıyorum.

Bana göre, dünyanın en değerli, en kutsal ve en özel varlığıdır 'Anneler' yaradılış olarak.

Ve o gün; 'Annelerın kutsiyeti anlaşılır ve Anneler o gün 'anne olmanın' mutluluğunu, onurunu, gururunu yaşarlar, evlatlarının kendilerine her sımsıkı-sımsıcacık sarılışlarında…

Hiç unutmam…

Hâlâ gözlerimde canlı dün gibi:

Çocukluğumda, kırlarda topladığım papatyalardan yaptığım 'Tacı'…'

Anneler Günü hediyesi diye kendi ellerimle annemin saçlarına takdığımda ki o anı…

Unutamam!...

Gözlerinden, pırlanta değerindeki boncuk boncuk süzülen, o gözyaşalarını…

     'Ana’nın; teni, ipek gibi saçlarının teli, nefesi, kokusu, bakışları, şefkati, gözleri, gülüşü, öpülesi pamuklu sımsıcak elleri bir ömre bedel! Unutamam…

Canlı şahidiyim; yakın çevremden ve çocukluk arkadaşlarımdan…

Çocuk yaşta annesini kaybedip, anne sevgisine, anne sözcüğüne, anne şefkatine hasret kalanlar;

Ya da tek evladını yitirip, evlat sevgisinden yoksun 'Anneler gününü’ buruk geçiren, gözü yaşlı anneler!

Bu yüzdendi, bakışırken anlaşılırdı…

yüzlerindeki ve gözlerindeki mutsuz ve buruk ifadeler! Ve bu yüzdendi…

onlardan habersiz, annemin 'anneler günü’ nü gizlice kutlamanın tek sebebi! Gözyaşları yalan söylemez…

Gözyaşlarım; gözyaşlarının şahitidirler! Tekrarlıyorum…

Anne; vicdandır, şefkatdir, candır-ciğerdir; güldür, çiçektir, aldığın nefestir…

yaşamın ta kendisidir…

Anneler için ne yazılsa ne çizilse azdır.

Sevgiyle kalın…

“Dün gece gördüm düşümde,

Seni özledim anne.

Elin yine ellerimde

Gözlerin ağlamaklı gözyaşlarını sildim anne.

Camlar düştü yerlere,

Elim elim kan içinde,

Yanıma gel yanıma anne

İki Yanımda İki Polis…

Ellerim kelepçede…

Beni bul…

beni bul anne!

Dün gece gördüm düşümde,  Seni özledim anne

Gözlerinden akan bendim, düştüm göğsüne.

Söyle canım yandımı anne? camlar düştü yerlere…

Elim elim kan içinde,

Yanıma gel yanıma anne””